Baza wiedzy

Ogniwa paliwowe PEM – jak działają i gdzie tworzą wartość dla przemysłu?

Przekrój stosu ogniwa paliwowego PEM z układami pomocniczymi.

Ogniwo paliwowe zamienia energię chemiczną wodoru bezpośrednio w energię elektryczną. Największą wartość oferuje w zastosowaniach wymagających cichej pracy, szybkiego uzupełniania paliwa i wysokiej dostępności.

Zasada działania

W ogniwie PEM wodór jest rozdzielany na protony i elektrony. Protony przechodzą przez membranę, a elektrony płyną obwodem zewnętrznym, wykonując pracę. Po stronie katody reagują z tlenem, tworząc wodę. Pojedyncze ogniwa są łączone w stos, który współpracuje z układami powietrza, chłodzenia i sterowania.

Zalety

Ogniwa PEM szybko reagują na zmianę obciążenia, pracują w stosunkowo niskiej temperaturze i mają wysoką gęstość mocy. Nie emitują spalin w miejscu użytkowania. Mogą zasilać pojazdy, systemy rezerwowe, urządzenia mobilne i lokalne źródła energii. Ich sprawność może dodatkowo wzrosnąć w kogeneracji z wykorzystaniem ciepła.

Wymagania

System potrzebuje wodoru o odpowiedniej czystości, ponieważ zanieczyszczenia mogą uszkadzać katalizator. Konieczne są sprężarki powietrza, nawilżanie lub zarządzanie wodą, chłodzenie i elektronika mocy. W praktyce sprawność i niezawodność całego systemu zależą nie tylko od stosu.

Koszt i trwałość

Istotnym elementem jest katalizator platynowy, choć jego ilość systematycznie się zmniejsza. Degradację powodują cykle obciążenia, zanieczyszczenia, niewłaściwa wilgotność i rozruchy. Dla użytkownika kluczowy jest koszt energii w całym okresie, plan serwisowy oraz możliwość regeneracji lub recyklingu stosu.

Najlepsze zastosowania

Ogniwa tworzą wartość tam, gdzie bateria byłaby zbyt ciężka, ładowanie zbyt długie albo sieć niewystarczająca. Nie są automatycznie najlepszym rozwiązaniem dla każdego odbiorcy. Dobór powinien wynikać z profilu pracy, kosztu wodoru, dostępności paliwa i wartości niezawodności.

Zobacz także na Wodorowe.info:

Źródła:

Written by
Andrzej Czulak

Doktor inżynier, obecnie Lider Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych, posiada ponad 20-letnie doświadczenie w branży technologii kompozytowych. Skupiał się na projektowaniu technologii wytwarzania struktur do transportu i magazynowania wodoru jako pracownik naukowy Technische Universität Dresden, Institute fur Leichtbau und Kunststofftechnik oraz jako dyrektor zarządzający w polskich i niemieckich firmach z branży materiałów kompozytowych. Założyciel i prezes (od 2016 roku) Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych, skupiającego 100 firm i instytucji, który w 2021 roku uzyskał status Krajowego Klastra Kluczowego. Członek Polskiej Akademii Nauk, Komitetu Inżynierii Materiałowej i Metalurgii oraz Małopolskiej Rady Innowacji.

Powiązane artykuły

System magazynowania wodoru w podziemnej kawernie solnej.
Baza wiedzy

Wodór jako magazyn energii – gdzie uzupełnia baterie i elektrownie szczytowo-pompowe?

Wodór nie jest najbardziej efektywnym magazynem krótkoterminowym, ale może przechowywać bardzo duże...

Cykl życia wodoru od produkcji energii do wykorzystania przemysłowego.
Baza wiedzy

Ślad węglowy wodoru. Dlaczego kolor nie wystarcza do oceny emisji? –>

Wodór nie emituje dwutlenku węgla w punkcie użycia, ale jego produkcja i...

Pojazdy wodorowe i bateryjne przy stacji tankowania oraz ładowania.
Baza wiedzy

Wodór czy baterie? Gdzie ogniwa paliwowe mają największy sens w transporcie

Nie istnieje jedno zeroemisyjne rozwiązanie dla wszystkich pojazdów. Baterie są bardzo efektywne,...

Laboratoryjna instalacja wodorowa z detekcją wycieków i systemem wentylacji.
Baza wiedzy

Czy wodór jest niebezpieczny? Fakty o zapłonie, wentylacji i detekcji

Wodór ma właściwości wymagające odpowiedniego projektowania, ale ryzykiem można zarządzać. Bezpieczeństwo zależy...