Biznes

Najpierw rafinerie i amoniak. Gdzie wodór odnawialny ma największy sens?

Najbardziej oczywistym rynkiem dla wodoru odnawialnego są zakłady, które już dziś zużywają wodór z paliw kopalnych. Zastąpienie istniejącego surowca może być prostsze niż budowanie zupełnie nowych zastosowań.

Obecny popyt

Wodór jest od lat wykorzystywany w rafineriach, produkcji amoniaku, metanolu i innych procesach chemicznych. Większość tego surowca powstaje z gazu ziemnego lub węgla, czemu towarzyszą emisje. Dekarbonizacja istniejącego popytu pozwala skupić inwestycje przy dużych, stabilnych odbiorcach.

Rafinerie

Wodór jest potrzebny m.in. do hydrorafinacji i usuwania siarki. Zakład posiada instalacje, personel i procedury do pracy z gazem, co ułatwia integrację nowego źródła. Wyzwaniem jest skala zużycia, ciągłość dostaw oraz dostosowanie elektrolizy zasilanej zmienną energią do procesu pracującego przez całą dobę.

Amoniak i nawozy

Produkcja amoniaku jest jednym z największych zastosowań wodoru. Zastąpienie wodoru kopalnego może ograniczyć ślad nawozów, lecz wymaga stabilnego zasilania syntezy. Rozwiązaniem mogą być magazyny wodoru, elastyczna eksploatacja i odpowiednie buforowanie procesu. Wartość produktu zależy także od popytu na nawozy niskoemisyjne.

Dlaczego to zastosowania priorytetowe

W tych sektorach wodór jest surowcem chemicznym, a nie jedynie nośnikiem energii. Jego zastąpienie bez wodoru byłoby trudne. Ogranicza to ryzyko konkurencji ze strony prostszej elektryfikacji, która w ogrzewaniu budynków czy samochodach osobowych często jest bardziej efektywna.

Droga wdrożenia

Przemysł może zaczynać od częściowego zastąpienia obecnego źródła, zwiększając udział wodoru odnawialnego wraz z rozwojem OZE. Ważne są standardy jakości, certyfikacja i możliwość rozliczenia emisji produktu końcowego. To właśnie modernizacja istniejących zakładów może stworzyć pierwsze duże centra popytu na wodór w Europie.

Zobacz także na Wodorowe.info:

Źródła:

Written by
Andrzej Czulak

Doktor inżynier, obecnie Lider Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych, posiada ponad 20-letnie doświadczenie w branży technologii kompozytowych. Skupiał się na projektowaniu technologii wytwarzania struktur do transportu i magazynowania wodoru jako pracownik naukowy Technische Universität Dresden, Institute fur Leichtbau und Kunststofftechnik oraz jako dyrektor zarządzający w polskich i niemieckich firmach z branży materiałów kompozytowych. Założyciel i prezes (od 2016 roku) Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych, skupiającego 100 firm i instytucji, który w 2021 roku uzyskał status Krajowego Klastra Kluczowego. Członek Polskiej Akademii Nauk, Komitetu Inżynierii Materiałowej i Metalurgii oraz Małopolskiej Rady Innowacji.

Powiązane artykuły

Nowy rurociąg wodorowy i modernizowana infrastruktura gazowa.
Biznes

Jak Polska będzie przesyłać wodór? Nowe rurociągi i modernizacja sieci gazowej

Przyszły rynek wodoru będzie potrzebował infrastruktury łączącej producentów z przemysłem i magazynami....

Biznes

Zielona stal – czy wodór może pomóc europejskiemu hutnictwu?

Wodór może zastąpić węgiel jako reduktor rudy żelaza, ale wymaga nowej technologii,...

Biznes

Elektrolizer to nie wszystko. Z czego składa się instalacja produkcji wodoru?

Moc elektrolizera jest najczęściej cytowanym parametrem projektu, ale nie opisuje całej instalacji....

Biznes

Finansowanie zielonego wodoru: dlaczego dotacja nie zastąpi modelu biznesowego?

Wsparcie publiczne może zmniejszyć lukę kosztową, ale nie rozwiązuje problemów z energią,...