Wodór nie emituje dwutlenku węgla w punkcie użycia, ale jego produkcja i dostawa mogą generować znaczące emisje. Rzetelna ocena wymaga analizy energii, surowców, transportu i granic całego systemu.
Granice oceny
Wynik zależy od tego, czy analiza obejmuje jedynie produkcję, czy również budowę instalacji, sprężanie, magazynowanie, transport i końcową konwersję. Porównanie dwóch wartości bez zgodnych granic systemu może prowadzić do błędnych wniosków. Należy także wskazać jednostkę, np. kilogram CO2e na kilogram wodoru.
Energia dla elektrolizy
Elektrolizer zasilany energią odnawialną może wytwarzać wodór o niskim śladzie, ale użycie energii z sieci o wysokiej emisyjności zmienia wynik. Liczy się nie tylko roczny kontrakt na OZE, lecz także zgodność czasowa i wpływ dodatkowego zapotrzebowania na system energetyczny.
Wodór z paliw kopalnych
Przy produkcji z gazu znaczenie mają emisje procesu, sprawność wychwytu CO2 oraz emisje metanu w łańcuchu dostaw. Sam wysoki procent wychwytywania w zakładzie nie opisuje całego cyklu życia. Należy uwzględnić transport i trwałość składowania dwutlenku węgla.
Logistyka i konwersje
Sprężanie, skraplanie, synteza amoniaku i ponowne uwalnianie wodoru zużywają energię. Im więcej etapów, tym większe straty i potencjalne emisje. Dlatego lokalny wodór nie zawsze jest gorszy od importowanego z regionu o tańszych OZE, a wynik zależy od konkretnego łańcucha.
Znaczenie dla przedsiębiorstw
Firmy powinny wymagać deklaracji intensywności emisji opartej na jasnej metodologii. Dane te będą ważne dla raportowania, certyfikacji RFNBO, śladu produktu i wymagań klientów. Najbardziej wiarygodny rynek powstanie wtedy, gdy emisje będą mierzone i audytowane, a nie przypisywane na podstawie koloru.
Zobacz także na Wodorowe.info:
- [Wodór odnawialny a niskoemisyjny – do uzupełnienia link]
- [LCA instalacji elektrolizy – do uzupełnienia link]
- [Certyfikacja pochodzenia wodoru – do uzupełnienia link]
